Доволно своја ми е името | Наталија Наумовска

Го знаеш она чувство кога мислиш дека колку повеќе „припаѓаш" некому толку повеќе стануваш своја? Не припаѓање како некого да поседуваш, туку како желба...

Гулабот од 6ти спрат

Полуапстрактните, недоразбудени шари од сонце на бетонските коцки си го наоѓаат патот кон нашите прагови. Бетонот, несвесен колку кондури и покондурени ќе го изгазат...

Немој да ми с(т)удиш | Ива Китановска

Не, немој да ми судиш. Немој ни да се трудиш да ме разбереш. Не очекувај ништо од мене. Само така нема да те боли. Ама немој...

Она малку…

Секогаш се чувствував исто крај тебе, Непријатно. Како непоканет гостин во растурена соба, како стомачен вирус, летна настинка, телефонски повик во незгодно време. Непријатно како недостаток на пари пред да платиш...

Амберно сонце | Фросина Анѓелкоска

Ослепен од магливиот мрак на сопствениот ум, човек не знае да види амберно сонце. Можеби е суптилен премин од разум кон неизмерно малигно битисување,...

Човеку, пријателот е само сенка

Пријателот е сенка, сопствена сенка од која колку и да се обидуваш да побегнеш секогаш ќе ти биде поблиску зад петици. Понекогаш, лутајќи низ градина...

Потрошив илјада години

Чувај ми ја тишината како аманет од мене. Избледи ги сите слики што ги чував под коскиве , зошто еднаш ти ми рече: „наше...

Како да станете поет: Тајната на поезијата

Кога за момент ќе заборавиме на бучниот свет кој не опркружува и се фокусираме само на нашот здив или нашиот пулс ќе станеме свесни...

Да имав повеќе храбрoст, па да ти признaв…

Боли, ти ја кине душичката, но онака бавно, самозадоволувајќи се ти ги парализира мислите, влегува во секоја пора од твојата кожа, го одзема секој...

Јосип Коцев – Вчера и утре

Има денови кога смртно му се лутам на другиот јас, и од таа причина престанувам да си зборувам самиот со себе. Докторите тогаш ми ги запираат лекарствата, а телалот грми: се врати...

Како да победите во расправија?

Динамичното темпо на дваесет и првиот век става на дневен ред многу прашања кои попримитивниот човек никогаш не би си ги поставил себеси или...

Старецот со сините очи

Можеби последната насмевка ќе ѝ значеше најмногу на целиот свет и ќе ја чуваше и паметеше секогаш кога ќе посакаше да се почувствува како...

Лето во есенски лисја | Фросина Анѓелкоска

Сувост. Во воздухот. Во гранките. Во боите. Во утрата. Во ветрот. Сува сувост. Во влажната пареа од црното небитие што ми ги стоплува гласните жици на изгрејсонце. Во излитени метафори стокмени од...

Чувај ми ги редовите со крв обоени | Ива Китановска

Дојди. Лесно ќе ми ја препознаеш вратата. Да, веднаш ќе препознаеш која е моја. Обоена е со крв. Кај мене и крошната на дрвото цвета...

Смрт на еден песимизам

Може ли некој да го покрие сјајот на сонцето, а претходно на својата дланка да ја прецрта вечната борба на доброто и злото, без...

Три недели откако ме остави

Недела прва. Можни причини поради кои таа ме остави: 1. Беше киднапирана од вонземјани 2. Се претвори во сирена 3. Се приклучи во група на пирати   Недела втора. Можни причини...