~Елегии за Тебе~

Вчера cипојдов, наминав
низ таја гора зелена,
под тија буки високи,
по килим сенки широки.

Одев со глава замаен,
наведнат, мртов, зачмаен;
одев со грутка на срце
и кара камен на гради.

Дејгиди горо зелена!
Дејгиди водо студена!
Пилците пеат – ти плачеш,
солнцето грее – ти темнеш.

Ако ги криеш коските
на дели млади јунаци
тука што лежат по тебе
во тија темни дубрави –
зошто ги таиш песните

Зошто по тебе дрвјата
и на дрвјата гранките
и награнките лисјата
шумолат скришно таговно?

2.

Таму горе на небото
зора руди, земја буди,
ден морави шири крила
и алова точи свила,

таму зора црвенее –
мое срце ми црнее.

Ископајте длабок бунар,
извадете ладна вода,
натопете лути рани
да негорат, данеболат.

Зоро златно и румено!
Зоро слатка посестримо!
Ти изгреваш надалекy –
дали еднаш ќе изгрееш
силно, силно, дури милно
над долови и над гори,
над полиња и над реки,
над мојата татковина?

3.

Два брега – двата стрмнини.
А од брег на брег танок мост.
Под мостот вода морава –
тече и мие ранава.

Тече од векот вековит
и нова и се понова,
тече, а тука маките
се стари и се постари.

Тече и влече со себе
сичко што стои пред неа,
а на брегови животот
чмае утро скот зараснат!

Течи сиво до студена!
Течи си – рони брегови!
Течи – и нам низ срцето
нели и крвта ни тече?

4.

Скотски е, скотски живот аргатски
у темно заѕидан,
до скот сме си скопо притиснати
на овој свет убав.

Кој ви ги скрши белите крилца,
крилца на галаби бели?
Кој ни замати извор и бистри,
извори на души чисти ?

И кој раздвои, и кој раздвои
човек од човек со ѕид ?
И кој паправи, и кој направи
човек на човека роб!

Та човек од човек
да страда
и тегне
и бега

од лулка до гроб!

5.

Ти да знаеш, паметуваш
и ем да си наум имаш –
работник си – и работник
ти ќе паѓаш и се дигаш.

Луњи ли ќе пусти дојдат,
солнце ли ќе јасно грејне
патиштата, патиштата
пред тебе се на борбата.

Како смртта вечна што е,
така борба долго трае.
Но од смртта е посилна
по патиштата борбата!

6.

Исцедете, ограбете
пот и труд и меса голи,
уста пуста затворете,
да не каже оти боли.

Очи црни искoпајте
да гледајат не давајте,
раци машки прекршете,
срце лудо наранете.

Угаснете и светлини!
Мрак да биде – каракамен.

Има, има – втемнината
нешто живо пак да свети:
има болка на душата,
има души на ранети.

Болка боли – болк агори,
болка пече, душа мори.
А болката кога свети –
тешко, тешко, тешко клети!

Кочо Рацин

Коментари

коментари

СПОДЕЛИ
Претходна објаваМодни трендови за пролет/лето 2019!
Следна објаваПОЗНАТИ СИТЕ ДЕТАЛИ ЗА ЧЕТИРИДНЕВНИОТ ФЕСТИВАЛ ВО ОХРИД,OHRID CALLING 2019
Art will remain the most astonishing activity of mankind born out of struggle between wisdom and madness between dream and reality in our mind!! Со повеќе од солидни познавања на класичната уметност и со исклучителнo познавање на француската мода и стил на живеење, Маја ја презентрира убавината на уметноста во посебните мигови на секојдневието, нагласувајќи го акцентот на идиличните егзотични патувања. Формалната цел на убавината е страста на љубовта; (нејзина омилена изрека).

НЕМА КОМЕНТАРИ

ОСТАВЕТЕ ОДГОВОР